قاچاق پوشاک
کسب و کار پوشاک

قاچاق پوشاک، بزرگترین معضل تولید

قاچاق پوشاک، بزرگترین معضل تولید
5 امتیاز از 2 رای

سالیان سال است که بازار داخلی با کالاهای چینی دست و پنجه نرم می کند. پس از وضع قوانین در مورد پوشاک و تعرفه های واردات، پیش بینی می شد وضع کنونی دست خوش تغییر شود و رو به بهبود رود. ولی متاسفانه این مساله بهبود نیافت. با بالا بردن تعرفه، بسیاری از واردکنندگان به قاچاق پوشاک روی آوردند؛ راهی پر خطر و سودآور. این مسایل باعث شده تا به تدریج تولیدی های پوشاک، تعطیل شوند. امروزه قاچاق پوشاک، بزرگترین معضل تولید است. کسانی که پوشاک قاچاق را به بازار داخلی تزریق می کنند، به غیر از خیانت به تولید، به ایران و اقتصاد آن نیز خیانت می کنند.

امروزه، بعضی از قاچاقچیان کالاها را با تضمین در ایران تحویل می دهند که این کار باعث افزایش اعتبار آن ها شده است. مساله دردناک تر این است که واردکنندگان کالای قاچاق، حاضر هستند در آن طرف مرز بابت خرید، پول نقد بپردازند، در حالی که بسیاری از تولیدی ها، کالای خود را به صورت اقساطی عرضه می کنند.

شاید این یک قاعده در بازار است که هر کار پرسودی به قاچاق نیز گره بخورد. بازار لباس ایران که تولیدی های داخلی آن یا تنوع ندارند یا از مرغوبیت بی بهره هستند ناگزیر تسلیم لباس های قاچاق می شوند.

با توجه به بازار فعلی پوشاک ایران، بزرگترین معضل تولیدی ها، قاچاق پوشاک است. اگر قاچاق کالا حذف شود، به دلیل خواستار زیاد پوشاک در بازار داخلی، وضع تولیدی ها بهتر خواهد شد و در پی آن اشتغال زایی صورت می گیرد.

garment smuggling

قاچاق پوشاک ۵۰ برابر واردات رسمی

بر اساس گزارش‌های ستاد مبارزه با قاچاق، حجم کالاهای قاچاق وارد شده به کشور در سال، بین ۱۶ تا ۲۰ میلیارد دلار است که محصولات نساجی (پارچه، پوشاک و پتو) با ۳/۲ میلیارد دلار سهم بالایی در قاچاق دارد.

بر اساس بررسی‌ های انجام شده و همچنین آمار سازمان‌ های بین‌ المللی، ارزش پوشاک صادراتی کشورهای جهان به ایران بین ۶۰۰ تا ۷۰۰ میلیون دلار است. اما آمار گمرک مبنی بر میزان پوشاکی که به صورت رسمی وارد ایران می شود، تنها ۱۴ میلیون دلار تعیین شده است که نشان می‌دهد پوشاک قاچاق حداقل ۵۰‌ برابر واردات قانونی است.

به‌طور کلی ۹۵ درصد پوشاک وارداتی ایران از سه کشور چین، امارات متحده عربی و ترکیه صورت می‌گیرد که سهم چین ۷۰ درصد، امارات ۱۸ درصد و ترکیه ۷ درصد است.

طبق آمار و مستندات موجود، گردش مالی مصرف پوشاک ایران هفت‌ میلیارد دلار است که اگر به آمار منتشر شده از واردات قانونی پوشاک در وب ‌سایت گمرک توجه کنیم، می‌ بینیم کمی بیشتر از ده میلیون دلار واردات قانونی صورت گرفته است. اگر ۳۰ درصد از تولیدات داخلی را از میزان گردش مالی در طول سال کسر کنیم، باز هم حجم قابل توجهی واردات از مبادی غیرقانونی صورت گرفته است.

علل و زمینه های قاچاق پوشاک

درآمد پایین برخی خریداران، علاقه مردم به خرید لباس هایی با برندهای خارجی، به همراه مشکلات اقتصادی و فرهنگی دیگر، موجب شده که پوشاک با برند خارجی واقعی یا تقلبی که غالبا قاچاق هستند، سهمی مهم در خریدها را به خود اختصاص دهند.

هر چند آمار دقیقی از میزان پوشاک قاچاق موجود در بازار نداریم، اما حجم زیاد منسوجات خارجی در برابر کالاهای ایرانی به خوبی مشهود است و باتوجه به میزان تعرفه قانونی پوشاک و قیمت عرضه این کالاها، می توان به عمق فاجعه اشباع بازار داخلی از کالای قاچاق پی برد.

دلایل زیادی در قاچاق پوشاک دخالت دارند که مهم ترین آن ها به شرح زیر هستند:

۱) ناتوانی صنعت و تولید داخلی در پاسخ گویی به نیاز بازار:

در حالی که کشورهای صنعتی و غول های تازه ای مانند چین، با پژوهش، رشد فنی، صرفه جویی در هزینه ها و توجه به سلیقه مصرف کنندگان، بازارهای بین المللی را تسخیر کرده اند، متاسفانه در کشور ما توان تولید به میزان نیاز بازار وجود ندارد. صنایع نساجی کشور، کم تر به سرمایه گذاری در پوشاک تمایل نشان می دهند.

کارشناسان، زحمت زیاد تولید، سرمایه بر بودن صنعت پوشاک، ظرافت این کار، نیاز به فناوری پیشرفته، تشکیل واحدهای تحقیق و توسعه برای طراحی، شناسایی مد و سلیقه بازار را از جمله دلایل سرمایه گذاری کم در صنعت پوشاک داخلی می دانند.

۲) تاثیر تبلیغات خارجی:

شبکه های گوناگون تبلیغاتی با ترفندهای مختلفی مدهای گوناگونی را ترویج می دهند. شرکت ها و تولیدی ها نیز از هر فرصتی برای تبلیغ محصولات خود استفاده می کنند.

متاسفانه صنایع داخلی نمی خواهند و یا نمی توانند خود را با مد روز انطباق دهند. نیاز بازار به کالای ارزان اما مطابق با مد و عدم تولید کالایی که این دو ویژگی را با هم داشته باشد، سبب می شود که عده ای به تهیه کالاهایی با مارک‌های برندهای تقلبی یا به واردات قاچاق آن ها مبادرت ورزند. آن ها اجناس بی کیفیت هندی، چینی را به نام برندهای معروف و با قیمت بالا به فروش می رسانند.

بسیاری از لباس هایی که به کشور وارد می شود، پوشاکی است که یا توسط خیاط های حرفه ای ترکیه با نصب مارک کمپانی‌های معروف روی آن ها تولید می‌ شود و به عنوان جنس مارک دار اصل وارد بازار می شود.

garment smuggling

۳) دشوار بودن مبارزه با قاچاق لباس:

مبارزه با قاچاق لباس به دلایل مختلف دشوار است. پوشاک، کم حجم هستند و مقدار زیادی از آن ها را می توان به راحتی حمل کرد یا به عنوان ملزومات سفر در چمدان جا داد.

سواحل و مرزهای طولانی کنترل محموله های کوچک لباس را که با شناورهای کوچک حمل می ‌شوند یا در وسایل نقلیه شخصی و عمومی جای داده می‌شوند، دشوار می کند.

garment smuggling

افزایش سفرهای خارج از کشور، با همان مقدار کم لباسی که مسافران به عنوان سوغات می آورند، در نهایت مجموعه ای بزرگ را به وجود می آورد. واردات از نوع چمدانی، موجب شده که میزان واردات رسمی پوشاک در جداول آماری گمرک، رقم ناچیزی را نشان دهد. بخش قابل توجهی از لباس های خارجی که در بازار عرضه می‌شود، به صورت مسافری یا قاچاق وارد کشور می شود.

گستردگی مرزها با کشور ترکیه، بیکاری در مناطق مرزی و سودآور بودن فعالیت در امر قاچاق از جمله دلایلی است که اهالی مناطق و روستاهای مرزی را به فعالیت در امر قاچاق کالا تشویق می‌کند.

بازارچه های مرزی نیز در قاچاق پوشاک نقش دارند. کالاهایی که ظاهراً برای عرضه بومیان این مناطق با مجوز تعاونی‌ها وارد می‌شود، اغلب بسیار فراتر از نیاز بازار محلی است و با زد و بند با تجار دیگر شهرها در مسیر غیرقانونی قاچاق قرار می‌گیرد.

نمونه دیگر عرضه پوشاک قاچاق در بازارهای موسوم به تاناکورا قابل مشاهده است. لباس ها و کفش های تاناکورا به صورت بسته های فشرده شده از مرزهای غربی و شرقی وارد کشور می‌شوند. به دلیل مشکلات اقتصادی، برخی از افراد نیاز و پوشاک خود را به خاطر قیمت پایین این‌گونه لباس‌ها از این طریق تامین می کنند. مشکل اینگونه بازارها، تنها ترویج قاچاق و ضربه زدن به تولید داخلی نیست، بلکه این پوشاک دست دوم ممکن است سلامت جامعه را به خطر بیاندازد.

garment smuggling

۴) تخلف از قوانین واردات پوشاک در مرزها:

علاوه بر قاچاق جزیی و محدود کالا، متاسفانه به صورت سازمان یافته، قاچاق پوشاک در حجم های بزرگ اتفاق می افتد که معمولا امکان پیگیری و مبارزه با آن وجود ندارد. اگر واردات این حجم زیاد کالای قاچاق به صورت قانونی و با پرداخت تعرفه های گمرکی صورت می گرفت، علاوه بر تامین نیاز مشتریان خاص طبقات بالای جامعه، درآمد گمرکی می توانست به تولید داخلی نیز کمک کند.

garment smuggling

مبارزه با قاچاق پوشاک

غفلت از مبارزه با قاچاق، بی تردید ضایعات جبران ناپذیری را به بار خواهد آورد که کمترین آن نابودی صنعت و تولید داخلی است که معیشت و اشتغال عده بیشماری از خانواده ها را تامین می کند. البته عوارض فرهنگی این پدیده نیز بسیار پر اهمیت است.

از دو دیدگاه می توان مبارزه با قاچاق کالا را بررسی کرد؛ از دید مصرف کننده و تولیدکننده:

  • برای مصرف کننده ای که درآمد پایین دارد و نیازهای خود را به سختی تامین می کند، تفاوتی ندارد که پوشاک خود را از کالای قاچاق تامین کند یا از تولید داخلی. اولویت اول برای این قشر از جامعه، تامین پوشاک با کم ترین هزینه است. بنابراین در کنار فرهنگ سازی، نیاز است که سطح اقتصاد و درآمد جامعه و وضعیت اشتغال بهبود یابد تا از این طریق به افراد حق انتخاب داده شود. در این صورت می توان از افراد انتظار داشت که کالای ایرانی را خریداری کنند.
  • زمانی که سود بیشتری از وارد کردن کالا یا زحمت کمتری برای فروش کالای قاچاق نبست به تولید وجود داشته باشد، نمی توان از تولیدکنندگان انتظار داشت که به تولید بپردازند. تولیدکنندگان می توانند از مجوزها و فاکتورهای خود استفاده کنند و کالای قاچاق را با زحمت و هزینه کمتری نسبت به کار تولید به فروش برسانند.

در نتیجه این اتفاقات، بازار کار کساد شده، بیکاری رواج می یابد و سرمایه در جامعه به گردش در نمی آید. با این اوصاف، چرخه معیوبی در اقتصاد و صنعت به وجود می آید که هم به تولیدکننده و هم به مصرف کننده آسیب می زند. اما چه کسانی می توانند این چرخه معیوب را اصلاح کنند؟

از دیدگاه بالا به پایین، دولت باید کار جهادی بزرگی را انجام دهد، قاچاق را متوقف و سرمایه را تزریق کند و با هر امکاناتی که می تواند از تولید ملی حمایت کند. مبارزه فیزیکی راه حلی کوتاه مدت است، اما اصلاح ساختارهای اقتصادی، بهبود درآمد، ریشه‌کنی فقر و آگاهی بخشی به جامعه راهکاری پایدار و بلند مدت خواهد بود.

از دیدگاه پایین به بالا، مردم به عنوان مصرف کننده باید فرهنگ خرید پوشاک ایرانی را ترویج دهند و به عنوان تولیدکننده باید پوشاکی مرغوب، با کیفیت و همگام با مد روز تولید کنند.

منبع:

قاچاق در بازار پوشاک، پروانه زیویار، دو ماهنامه اقتصاد پنهان، شماره – ۱۱

روزنامه جام جم

3 دیدگاه در مورد “قاچاق پوشاک، بزرگترین معضل تولید

  1. mezononline گفت:

    مطلب خوبی بود اما باید بدانیم که حتی وارد کنندگان رسمی هم گمرک نمی دهند و این یعنی هرچه تلاش کنیم از پس مقابله با بازار قاچاق و واردات، بر نم یاییم. مسئولین اگر به فکر کمک هستند به جای سخنرانی های الکی، از وارد کننده گمرک بگیرند و خرج تولید ملی کنند. وزیر صنعت، معدن و تجارت گفته، ١٢ میلیارد دلار پوشاک از مبادی قانونی وارد می شود اما حقوق گمرکی نمی پردازند.

  2. صابر گوهربین گفت:

    کاش در رابطه با قاچاق پارچه و واردات غیر قانونی پارچه و محصولات صنایع نساجی از راق و کردستان که صنایع و تولیدی های پوشاک ما را فلج کرده است مطلبی تولید می کردید!!!
    به هر حال بسیار از مطالب بسیار خوبتون و امیدوارم پیروز و سربلند باشید

    1. روچی روچی گفت:

      سلام. ممنون از قدردانی و توجه شما دوست عزیز. قصد داریم در آینده مطالب به روزتری در این زمینه در سایت روچی قرار دهیم. با ما همراه باشید و چنانچه شما در این راستا ایده و یا پیشنهاد دیگری دارید خوشحال می شویم از طریق پشتیبانی تلگرامی روچی (@rochisupport) با در میان بگذارید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *